nathalie bougie-2

De zoektocht naar een betekenisvol leven.

Mei 2014 ik herinner het me nog goed. We lopen met zijn vieren naar school. Mijn nieuwsgierige dochter van 7, mijn wijze zoon van 5 en onze vrolijke jongste die nog net geen 4 is. Hij mag voor het eerst gaan oefenen. Ik breng hem naar de klas, naar zijn eigen plekje. Hij heeft er zin in en na een dikke knuffel loop ik alleen terug naar huis.

Ik voel ruimte. Letterlijk, alsof ik meer lucht krijg. De laatste 7 jaren waren tropenjaren. Met drie jonge kinderen, een man die veel uren maakt als arts en zeer onregelmatig nog ook. De overstap van mijn functie als psycholoog/leidinggevende in loondienst, naar coachend psycholoog in mijn eigen goedlopende praktijk. Vrienden zie ik echter veel te weinig. Creatieve hobby’s zijn de sluitpost en dus sta ik menige avond/nacht mooie brocante kasten, tafels en bedden op te knappen. De rust om te lezen heb ik dan al lang niet meer. Blij als ik de concentratie heb voor een paar bladzijdes uit een magazine. Rustig zitten is überhaupt wel een dingetje – ik heb zoveel onrust in mijn lijf en meen altijd dat er nog wel iets moet gebeuren. Ik voel me star en in een voortdurende doe-stand. Ver verwijderd van iets dat ook maar in de buurt komt van hoe ik me zou willen voelen en reageren. Ver verwijderd van hoe ik als mens zou willen zijn. Ik ben moe en verlang naar een andere manier van leven.

Hoe ik het dan wel wil dat weet ik dan nog niet precies. In elk geval meer ruimte voor mezelf en meer rust.

Als ik nu terugkijk dan zie ik dat die laatste 7 jaar het toppunt zijn geweest van een leven dat tot dan toe veelal bestond uit presteren. Dat het tropenjaren zijn voor mij hangt deels samen met de omstandigheden, maar voor een nog groter deel met mijn manier van naar de wereld kijken. Met de verwachtingen die ik heb. De eisen die ik stel. De doelen die ik mezelf voorhoud. Mijn kijk op de wereld vormt mijn beleving van de realiteit en creëert mijn toekomst. Denkpatronen en overtuigingen die ingesleten zijn, geven de kleur aan de realiteit zoals ik die waarneem. Zoals wij allemaal ons eigen werkelijkheid ervaren.

Vanaf de dag dat je geboren wordt is er zoveel te ontdekken & te leren. Groei & verandering gaan vanzelf. Je leert verbindingen te leggen: als ik mijn glas op zijn kop houd, valt het sap op de grond. Als ik lief ben dan krijg ik een snoepje. Als ik goed presteer dan krijg ik aandacht. En ga zo maar door. Als je nog klein bent is er genoeg tijd om lekker te spelen. Om alleen te hoeven “presteren” op jouw voorwaarden: een geultje graven in de modder, steentjes gooien in het water en de mooie rimpels bekijken. Bloemetjes plukken en er een mooi boeket van maken voor je mama. En soms zijn ook je eigen voorwaarden onredelijk en raak je gefrustreerd omdat het je niet lukt een poppetje te maken zoals hij zou moeten zijn!

Maar al vroeg in je leven voert presteren meer en meer de boventoon. Je wordt steeds beter in streven naar resultaten. Het past ook wel deze fase van ons leven: denk- en daadkracht ontwikkelen. Belangrijk en ook waardevol om te leren. Maar het is leeg en uiteindelijk onbevredigend als het (onbewust)gericht blijf op beter zijn dan de ander, op laten zien wat je kunt, of pas tevreden zijn over jezelf als je het resultaat bereikt hebt. En nu ben je op het punt dat je behoefte hebt om een andere manier van leven te ontwikkelen. Een leven met aandacht voor betekenis, van bezieling en verbinding met je innerlijke.

Zelf nam ik in mijn jonge leven de uitdaging aan om als jongste meisje in een gezin met twee oudere broers te laten zien wat ik kan. Dat ik ertoe doe. Zij naar de HAVO, ik moet en zal naar het VWO gaan. Zij gaan beiden naar het HBO, ik streef naar Universiteit. Daar studeer ik af aan twee faculteiten: Gezondheidswetenschappen en Psychologie. Begrijp me niet verkeerd, ik ben niet iemand die altijd met haar neus in de boeken zit. Maar als er een uitdaging op mijn pad komt dan moet ik hem nemen. Zonder nadenken jaag ik het na. En als ik het bereik voel ik me gezien en meteen onderdruk van de volgende prestatie die ik moet leveren. Met een onderhuids gevoel niet de moeite waard te zijn als ik niet presteer. Alleen besef ik dat pas later in mijn leven…

nathalie bougie-1

Bijzonder Eigen – School voor Levenskunst is ontstaan vanuit mijn persoonlijke zoektocht naar een betekenisvol leven. En mijn geloof dat veel van de klachten van alle mensen die ik sinds 2005 in therapie en coaching heb gehad voortkomen uit een te eenzijdige ontwikkeling van hun eigenheid. En dat in veel bedrijven te veel nadruk ligt op presteren en te weinig op bezieling en de echte natuurlijke kracht van medewerkers in te zetten.

Bijzonder Eigen – School voor Levenskunst is lid van het:

nip_logo_corp_rgb